Na szarej plesze porostu, która porasta drewniany pomost, wyrasta niewielka grudka w kolorze intensywnego różu. Z daleka wygląda jak owocnik samego porostu, kropla farby albo śluzowec. Zwykle jest śladem innego organizmu: grzyba naporostowego, dla którego plecha porostu jest środowiskiem życia. Takie znalezisko zainspirowało ten tekst. Barwa nie wystarczy do rozpoznania. Dwa niemal identyczne różowe grzyby mogą należeć do odległych linii ewolucyjnych i rozmnażać się w zupełnie inny sposób.
W skrócie
- Ten tekst odpowiada na pytanie, co może być różową grudką na plesze porostu i jak odróżnić najczęstsze gatunki.
- W światowym wykazie z 2025 r. ujęto 2795 taksonów grzybów związanych z porostami, w tym 2442 obligatoryjnie naporostowe i niezlichenizowane. Nie wszystkie są pasożytami [1].
- Trzy gatunki najłatwiej pomylić to Illosporiopsis christiansenii, Marchandiomyces corallinus i Erythricium aurantiacum [4][5].
- Illosporiopsis tworzy różowe, śluzowate masy spiralnie skręconych konidiów. Pozostałe dwa wytwarzają drobne kuliste propagule, bulbile [4].
- Wysuszone skupienia Illosporiopsis pęcznieją po zwilżeniu kroplą wody. To wskazówka terenowa, nie dowód [4].
- Gatunki z rodzaju Laetisaria i Corticium silviae tworzą struktury bardziej rozlane i mniej kontrastowe niż okrągłe grudki [5][6].
- Przy dokumentowaniu znaleziska sfotografuj całego gospodarza i podłoże. Bez informacji o poroście nawet dobra makrofotografia może nie wystarczyć.
Spis treści
- Co to jest grzyb naporostowy?
- Ile gatunków znamy?
- Osiem różowych gatunków i pomarańczowy sobowtór
- Sześć struktur, które warto znać
- Trzy najczęściej mylone: porównanie
- Kropla wody: co pokazuje, a czego nie
- Jak grzyb pasożytuje porost
- Polska: co wiadomo, a czego nie
- Jak szukać i dokumentować znalezisko
- Najczęstsze pytania
- Źródła
Co to jest grzyb naporostowy?
Porost to układ symbiotyczny zbudowany przede wszystkim z grzyba tworzącego plechę (mykobionta) i partnera fotosyntetyzującego (fotobionta, zwykle zielenicy albo sinicy). Plecha bywa cienka jak papier albo krzaczasta i sztywna. Dla tysięcy drobnych organizmów taka plecha jest mikrosiedliskiem: domem, dietą albo jednym i drugim naraz.
Grzyby naporostowe (lichenicolous fungi) zasiedlają plechy, owocniki lub struktury rozmnażania porostów [1][2]. Nie jest to jedna grupa systematyczna, lecz tryb życia, który ewolucja wynajdowała wielokrotnie. Wśród tych grzybów są pasożyty czerpiące pokarm z żywej plechy, organizmy współżyjące bez zauważalnej szkody i saprotrofy korzystające z tkanek obumarłych [1][2].
Sam widok grzyba na korze obok porostu nie dowodzi związku naporostowego. Trzeba wykazać, że rośnie na plesze albo w jej tkankach. Różowe zabarwienie też niczego nie dowodzi. Część porostów ma własne barwne apotecja, a przebarwienia bywają skutkiem uszkodzeń, metabolitów czy osadzonych cząstek.
Warto odróżnić grzyby naporostowe od endolichenicznych. Te drugie żyją wewnątrz plechy, w przestrzeniach między strzępkami, i często wcale nie widać ich gołym okiem. Naporostowe wyrastają na powierzchni albo w owocnikach gospodarza.
Ile gatunków znamy?
Zestawienie Diedericha, Lawreya i Ertza w „The Bryologist” (2025) obejmuje 2795 taksonów związanych z porostami: 2442 obligatoryjnie naporostowe i niezlichenizowane, 280 zlichenizowanych oraz 73 niezlichenizowane, ale fakultatywne albo niepewnie naporostowe [1]. Rozkłada się to na 454 rodzaje, 125 rodzin, 52 rzędy i 15 klas [1]. Wykaz z 2018 r. liczył 2319 taksonów, a opracowanie z 2003 r. 1559 [1][3].
Te liczby opisują postęp taksonomii, głównie dzięki badaniom molekularnym, a nie zagęszczanie się pasożytów w lesie [1][2]. Trzy zastrzeżenia są ważne. Autorzy mówią o taksonach, więc o gatunkach wraz z niższymi jednostkami. Wykaz obejmuje organizmy o różnych strategiach życiowych, także porosty rosnące na porostach. Kolejne wykazy różniły się zakresem i możliwościami weryfikacji, więc nie tworzą jednorodnej serii pomiarowej.
Osiem różowych gatunków i pomarańczowy sobowtór
Illosporiopsis christiansenii: intensywnie różowe masy zarodników

Illosporiopsis christiansenii (B.L.Brady & D.Hawksw.) D.Hawksw. to najbardziej efektowny gatunek tego zestawienia. Tworzy różowe, nieregularne masy zwane cirrhi: śluzowate skupienia konidiów powstających na sporodochiach [4][7]. W opisie przywoływanym przez Ann Claypole mają zwykle około 0,6–1 mm szerokości, a wysokość sięga 0,1–2 mm; sąsiednie skupienia zlewają się ze sobą [4]. Konidia są wielokomórkowe i charakterystycznie spiralnie zwinięte [4][7]. To cecha, którą potwierdza dopiero mikroskop.
Gatunek bywa notowany na obrostach (Physcia) i złotorostach (Xanthoria) [4][7][22]. Kolorowe struktury są szczególnie widoczne jesienią i zimą, gdy plechy gospodarzy są mokre. W odróżnieniu od dwóch kolejnych gatunków Illosporiopsis należy do workowców (Ascomycota) [4][7].
Wskazówka terenowa: nieregularna, intensywnie różowa grudka na obroście i szybkie pęcznienie po zwilżeniu przemawiają za tym oznaczeniem. Nie zastępują mikroskopii.
Marchandiomyces corallinus: koralowe kuleczki na martwiejącej plesze

Marchandiomyces corallinus (Roberge) Diederich & D.Hawksw. wytwarza bardzo drobne bulbile, od różowych po koralowe, często na odbarwionych fragmentach tarczownic (Parmelia), zwłaszcza P. sulcata i P. saxatilis [4][5][8]. W pracy porównawczej struktury te mają około 0,08–0,25 mm [5]. Tarczownice to nie jedyny adres: w pracy filogenetycznej gatunek podano łącznie z ponad 40 rodzajów gospodarzy, od naskalnych po naziemne porosty, a oprócz tarczownic z obrostów, złotorostów i linianek (Xanthoparmelia) [5][8][23]. Może początkowo korzystać z żywej plechy, a później przechodzić na obumierające fragmenty [5]. To grzyb podstawkowy (Basidiomycota), nie bliski krewny różowego Illosporiopsis [5][8].
Erythricium aurantiacum: łososiowe grudki i bielejące obrosty

Trzeci z wielkiej trójki, Erythricium aurantiacum (Lasch) D.Hawksw. & A.Henrici, tworzy niewielkie pomarańczowe, łososiowe albo pomarańczoworóżowe skupienia bulbilów, zwykle około 0,17–0,22 mm [4][5][9]. Zasiedla przede wszystkim obrosty, ale notowano go także na innych porostach [5][9][24]. Potrafi zniszczyć plechę gospodarza, pozostawiając jasne resztki [5]. W starszej literaturze występował jako Marchandiomyces aurantiacus; współczesne nazewnictwo wiąże go z rodzajem Erythricium [5].
Laetisaria lichenicola: porost jak pokryty warstwą lakieru

Laetisaria lichenicola Diederich, Lawrey & Van den Broeck to grzyb podstawkowy o barwie od różowej do koralowej, pasożytujący między innymi na Physcia adscendens i P. tenella [5][10][11]. Nie musi tworzyć wyraźnych kulek. Zakażone powierzchnie bywają błyszczące, jakby polakierowane, i tracą żywą strukturę plechy [10][11]. Badania filogenetyczne sytuują go w rodzinie Corticiaceae, w której w 2021 r. znano pięć gatunków naporostowych; po opisaniu L. macrospora jest ich sześć [5][1].
Laetisaria macrospora: nowy gatunek poznany dzięki DNA
Laetisaria macrospora Pinault, Ertz & Diederich została opisana w 2025 r. z Francji [6]. Tworzy jasnoróżowe lub koralowe owocniki na Physcia adscendens oraz P. stellaris. Materiał pochodził między innymi z Masywu Centralnego, z porostów na gałązkach jałowca i janowca [6].
Praca łączy morfologię z analizami molekularnymi, które pozwoliły oddzielić nowy takson od podobnych gatunków [6]. Owocniki wyrastają zwykle na spodniej stronie plechy gospodarza, a epitet gatunkowy zawdzięcza stosunkowo dużym zarodnikom podstawkowym o wymiarach 23–34 × 11–18 µm [6]. Rekord w bazie Species Fungorum potwierdza nową kombinację [12]. Dane z francuskich stanowisk typowych nie przenoszą się automatycznie na Polskę.
Laetisaria buckii: rzadki, z jedną dobrą fotografią
Laetisaria buckii (Diederich & Lawrey) Diederich, Lawrey & Ghobad-Nejhad to nielicznie udokumentowany grzyb podstawkowy, rozmiarem zbliżony do drobniejszych form M. corallinus [5][13]. W kluczu z pracy filogenetycznej opisany jako gatunek z bulbilami na porostach, rzadziej na drewnie [5].
Fotografie gatunku są tak rzadkie, że jako ilustrację częściej pokazuje się rycinę z pracy filogenetycznej, na której materiał widnieje na drewnie. Taki kadr nie dokumentuje wzrostu na poroście i tak trzeba go podpisywać [5].
Corticium silviae: ledwo różowawa warstewka w Alpach
Corticium silviae Diederich, E. Zimm. & Lawrey to gatunek opisany ze środowiska alpejskiego, związany z Thamnolia vermicularis, porostem wysokogórskim o pędach podobnych do białych robaczków [5][14]. Tworzy cienką, jasnoróżową, rozpostartą warstwę niemal zlewającą się z barwą gospodarza [5][14].
Nie da się go uczciwie pokazać jako odpowiednika jaskrawych kuleczek: to inna morfologia. Jego obecność w Polsce wymaga odrębnej weryfikacji. Thamnolia rośnie w Karpatach, ale sam grzyb musi mieć własny rekord.

Illosporium carneum: różowe plamki na pawężnicach

Illosporium carneum Fr. to historycznie opisywany grzyb naporostowy o jasnoróżowych albo pomarańczowych skupieniach konidiów na plesze pawężnic (Peltigera) [15][16]. Flora Nowej Zelandii podaje Peltigera didactyla jako głównego gospodarza; na półkuli północnej notowano go także na kilku innych pawężnicach [15]. W Polsce to gatunek pospolity wśród grzybów naporostowych, udokumentowany na licznych stanowiskach, na przykład w Karkonoszach na P. didactyla [16]. Jego stadium konidialne bywa łączone z nazwą Pronectria robergei [16]. To dobry przykład, dlaczego artykuł o różowych grzybach naporostowych nie może ograniczać się do obrostów i tarczownic: pawężnice rosną na glebie, a nie na korze.
Pomarańczowy sobowtór: Ciliomyces oropensis

Grzyb o kulistych, często bardziej pomarańczowych niż różowych perytecjach, otoczonych jasną, delikatną grzybnią [17]. Z daleka przypomina różowopomarańczowe skupienia pozostałych gatunków, dlatego zasługuje na miejsce w kluczu różnicującym. W światowym wykazie z 2025 r. nazwą przyjętą jest Ciliomyces oropensis (Ces.) Höhn., a Paranectria oropensis (Ces.) D.Hawksw. & Piroz. figuruje jako synonim [1]. W atlasach wciąż panuje mieszanka: serwis Lichens maritimes podaje starszą kombinację jako przyjętą, a niemiecki 123pilzsuche nowszą [17]. Przed oznaczeniem sprawdź aktualną kombinację w Species Fungorum albo Index Fungorum [18]. Nie włączamy go do różowej ósemki, bo jego owocniki to perytecja i zwykle są wyraźnie pomarańczowe.
Uwaga o fałszywym kandydacie: Marchandiomyces aurantioroseus brzmi jak idealny bohater tego tekstu, ale w pracy filogenetycznej z 2021 r. figuruje na gałązkach dębu, a nie na plechach porostów [5]. Sam różowawy epitet gatunkowy nie czyni grzyba naporostowym.
Sześć struktur, które warto znać
- Konidium: bezpłciowy zarodnik wyrastający bezpośrednio ze strzępka. U Illosporiopsis jest wielokomórkowy i spiralnie zwinięty, co widać pod mikroskopem [4][7].
- Sporodochium: poduszkowate skupienie zarodnionośnych strzępków na plesze. Na nim powstają masy konidiów Illosporiopsis [4].
- Cirrhus: śluzowata masa zarodników wydobywająca się z owocnika albo ze sporodochium. Różowe cirrhi to wizytówka Illosporiopsis [4][7].
- Bulbil: kulista, wielokomórkowa struktura przetrwalnikowa. Tworzą ją Marchandiomyces corallinus i Erythricium aurantiacum [4][5].
- Perytecjum: zamknięty owocnik workowy z ujściem na szczycie, u Ciliomyces oropensis kulisty i pomarańczowy [17].
- Owocnik podstawkowy (basidioma): struktura produkująca zarodniki na podstawkach. Rozpostarte, przyrosłe formy mają Laetisaria i Corticium [5].
Ta lista wyjaśnia, dlaczego identyczna barwa nie oznacza pokrewieństwa. Illosporiopsis to workowiec z konidiami, Marchandiomyces i Erythricium to podstawczaki z bulbilami, Ciliomyces to workowiec z perytecjami. Różowy pigment pojawił się u nich niezależnie [1][4][5].
Trzy najczęściej mylone: porównanie
| Cecha | Illosporiopsis christiansenii | Marchandiomyces corallinus | Erythricium aurantiacum |
|---|---|---|---|
| Grupa | workowce | podstawczaki | podstawczaki |
| Barwa | jaskraworóżowa, czasem malinowa | koralowa do różowej | łososiowa, bladopomarańczowa |
| Widoczne struktury | nieregularne masy konidiów (cirrhi) | drobne kuliste bulbile | drobne pomarańczowe bulbile |
| Wymiar orientacyjny | 0,6–1 mm szerokości | 0,08–0,25 mm | 0,17–0,22 mm |
| Typowy gospodarz | obrosty Physcia | tarczownice Parmelia | obrosty Physcia |
| Po zwilżeniu | szybkie pęcznienie | bez porównywalnej reakcji | bez porównywalnej reakcji |
| Najpewniejsze potwierdzenie | spiralne konidia pod mikroskopem | budowa komórkowa bulbilów | budowa bulbilów i gospodarz |
Wymiary dotyczą struktur widocznych na plesze, nie całego grzyba. Barwy na zdjęciach silnie zależą od światła i balansu bieli [4].
Kropla wody: co pokazuje, a czego nie
Ann Claypole i jej zespół badali próbki z kilku stanowisk w Wielkiej Brytanii w latach 2022–2023 [4]. W pierwszym doświadczeniu porównano 14 skupień Illosporiopsis i 10 bulbilów Erythricium, dokumentując zmiany co 10 sekund. Średnia początkowa szerokość skupień Illosporiopsis wynosiła około 0,8 mm, bulbilów porównawczego gatunku około 0,2 mm. Po około 45 sekundach średni przyrost wymiaru liniowego różowych skupień osiągał 63% wartości początkowej [4].
Ten wynik trzeba czytać dokładnie. 63% dotyczy przyrostu wymiaru liniowego, nie objętości. Próba była mała: kilkanaście struktur z kilku stanowisk. Część skupień jaśniała, pozornie znikała, a po wyschnięciu znów różowiała, i to zmiennie zależnie od pory roku [4]. W polowej próbie kontrolnej z lutego 2023 r. wszyscy uczestnicy odnotowali natychmiastowe pęcznienie cirrhi, ale mniej więcej jedna trzecia próbek straciła część barwy i około połowa zmieniła konsystencję [4]. Autorzy wyraźnie odróżniają pęcznienie od rzeczywistego rozproszenia konidiów, a słynne „rozpuszczanie się w wodzie” ze starych kluczy odnosiło się do konidiów na szkiełku mikroskopu, nie do cirrhi w terenie [4]. Już mokre próbki często nie reagują w sposób przydatny diagnostycznie [4].
Test kropli jest więc wskazówką terenową: szybkie pęcznienie różowej masy na obroście przemawia za Illosporiopsis. O gatunku rozstrzyga mikroskop [4].
Jak grzyb pasożytuje porost
W tej grupie nie ma jednego scenariusza życia. Erythricium aurantiacum i Laetisaria lichenicola potrafią intensywnie zasiedlać obrosty i uszkadzać ich plechy [5][10]. Marchandiomyces corallinus notowano na bardzo wielu gospodarzach; potrafi zniszczyć pojedynczą plechę, ale nie ma danych, by pustoszył całe zbiorowiska [5][8][23]. Inne gatunki korzystają z martwej tkanki albo nie wywołują widocznych objawów [1][2]. Dlatego „grzyb naporostowy” opisuje miejsce życia, a „pasożyt” dopiero relację z gospodarzem.
Na gałęzi z różową masą często istnieją trzy osobne elementy: drzewo, porost i grzyb naporostowy. Drzewo, a tym bardziej drewniany pomost, jest tylko podłożem. Różowy grzyb nie jest chorobą drewna ani chorobą drzewa: jego gospodarzem jest plecha porostu.
Polska: co wiadomo, a czego nie
Polskie dane o grzybach naporostowych są rozproszone w publikacjach florystycznych, zestawieniach regionalnych, zielnikach i rejestrach. W części 6. „Materiałów do rozmieszczenia porostów i grzybów naporostowych Polski” (2026) opublikowano 35 stanowisk Erythricium aurantiacum, głównie z Pomorza i okolic Krakowa, na obrostach i złotorostach [19]. W rejestrze GRej (grzyby.pl, gdzie rodzaj ma polską nazwę różówka) figuruje obfite znalezisko z marca 2025 r. [20]. Zgłoszono wtedy bardzo liczne skupiska na obrostach pni młodych dębów w lesie koło Łęgu w gminie Kruszyna (województwo śląskie); oznaczenie: Jacek Nowicki, okaz przekazywany do zbioru [20]. Zgłoszenie rejestrowe z okazem waży więcej niż samo zdjęcie, ale status weryfikacji zawsze trzeba sprawdzać przy wpisie [20]. Illosporium carneum jest w Polsce wręcz pospolity [16].
| Gatunek | Gospodarz | Status w Polsce |
|---|---|---|
| Illosporiopsis christiansenii | obrosty Physcia | nierozstrzygnięty: brak zweryfikowanego rekordu w zebranych źródłach |
| Marchandiomyces corallinus | tarczownice Parmelia i inne | nierozstrzygnięty w tym materiale |
| Erythricium aurantiacum | obrosty Physcia | notowany: publikacja „Materiałów…” [19] i zgłoszenie GRej [20] |
| Laetisaria lichenicola | obrosty Physcia | notowany za granicą; status polski nierozstrzygnięty |
| Laetisaria macrospora | obrosty Physcia | opisany z Francji (2025); brak danych dla Polski [6] |
| Laetisaria buckii | różni gospodarze | notowany w USA; brak danych dla Polski [5][13] |
| Corticium silviae | Thamnolia vermicularis | opisany z Alp; brak danych dla Polski [5][14] |
| Illosporium carneum | pawężnice Peltigera | pospolity w Polsce, m.in. Sudety [16] |
Nie ma podstaw, by przypisywać wszystkim omawianym gatunkom obecność w Polsce. Brak łatwo dostępnego rekordu też nie dowodzi nieobecności: dane o tych grzybach są słabo zewidencjonowane. Uczciwe zestawienie rozdziela statusy „potwierdzony”, „notowany za granicą” i „nierozstrzygnięty”.
Jak szukać i dokumentować znalezisko
Najpierw ogląda się porost, dopiero potem różowe narośla. Przydaje się lupa 10–20× albo telefon z nakładką makro. Obrostów szukaj na cienkich gałązkach drzew przydrożnych i w parkach, tarczownic na korze starszych drzew i na głazach, pawężnic na glebie w miejscach wilgotnych. Najbardziej spektakularne cirrhi Illosporiopsis łatwiej zauważyć jesienią i zimą, ale pora roku nie jest kryterium oznaczenia. Przy weryfikacji oznaczeń pomagają karty gatunków Brytyjskiego Towarzystwa Lichenologicznego [21].


Dokumentację zrób w czterech ujęciach: całe podłoże (drzewo, głaz albo konstrukcja), cały porost-gospodarz, makrofotografia struktur z podziałką, wreszcie zdjęcie mikroskopowe, jeśli masz sprzęt. Zapisz datę, przybliżone miejsce, wilgotność i przypuszczenie co do gospodarza. Nie zrywaj chronionych porostów po to, żeby wykonać próbę wodną: zdjęcia i obserwacja wystarczą do zgłoszenia.
Czego ten tekst nie obiecuje:
- test kropli wody nie rozstrzyga gatunku;
- barwa i kształt gołym okiem nie wystarczą do pewnego oznaczenia;
- bez mikroskopu pewność pozostaje ograniczona, a niektóre gatunki potwierdza wyłącznie analiza DNA;
- zdjęcie samej różowej grudki, bez gospodarza i podłoża, zwykle nie pozwala nawet zawęzić listy podejrzanych.
Najczęstsze pytania
Czy każdy różowy grzyb na poroście to Illosporiopsis christiansenii?
Nie. Podobnie barwne struktury tworzą także Marchandiomyces corallinus, Erythricium aurantiacum i Illosporium carneum. Decydują gospodarz, rodzaj struktury i cechy mikroskopowe [4][5].
Czy porost pasożytuje na drzewie?
Zwykle nie. Porost wykorzystuje korę jako podłoże i nie czerpie substancji odżywczych z żywego drewna. Grzyb naporostowy jest związany z samym porostem, nie z drzewem.
Czy można oznaczyć gatunek samą barwą?
Nie. Światło, wiek struktury i stopień uwodnienia zmieniają wygląd. U trójki najczęściej mylonych zwykle potrzebna jest mikroskopia [4][5].
Czy kropla wody rozpuszcza różowe grudki?
Nie jest to reguła. Skupienia Illosporiopsis zwykle szybko pęcznieją, ale pozorne zanikanie i zmiany barwy różnią się między próbkami i porami roku [4].
Ile grzybów naporostowych występuje w Polsce?
Nie ma jednej aktualnej, wiarygodnej liczby. Liczby światowe (2795 taksonów) obejmują wszystkie strategie życiowe i nie przenoszą się na Polskę [1]. Polskie dane wymagają zestawienia publikacji, zielników i rejestrów.
Czy różowy grzyb zagraża drzewu albo drewnianej konstrukcji?
Nie. Drewno jest tylko podłożem, na którym rośnie porost. Gospodarzem grzyba jest plecha porostu, więc ani drzewo, ani pomost nie są stroną tego układu.
Źródła
- Diederich P., Lawrey J.D., Ertz D. (2025). The 2025 classification and checklist of lichenicolous fungi: documenting a rapidly growing knowledge of diversity. The Bryologist 128(4), 765–870. DOI: 10.1639/0007-2745-128.4.765. [publikacja pierwotna; metadane Crossref, abstrakt]
- Lawrey J.D., Diederich P. (2003). Lichenicolous Fungi: Interactions, Evolution, and Biodiversity. The Bryologist 106(1), 80–120. [przegląd]
- Lawrey J.D., Diederich P., Ertz D. World checklist of lichenicolous fungi. https://lichenicolousfungi.info/checklist/index.html. [baza taksonomiczna; wykaz 2018: 2319 taksonów]
- Claypole A.M., Sisti M.L., Napier D.M., Newbery F. (2023). Effects of hydration on the reproductive structures of Illosporiopsis christiansenii. British Lichen Society, https://britishlichensociety.org.uk/sites/default/files/2023-11/Illosporiopsis%20christiansenii%20-%20Ann%20Claypole.pdf. [badanie obserwacyjno-eksperymentalne; pełny tekst PDF]
- Ghobad-Nejhad M., Langer E., Nakasone K., Diederich P., Nilsson R.H., Rajchenberg M., Ginns J. (2021). Digging Up the Roots: Taxonomic and Phylogenetic Disentanglements in Corticiaceae s.s. (Corticiales, Basidiomycota) and Evolution of Nutritional Modes. Frontiers in Microbiology 12, 704802. DOI: 10.3389/fmicb.2021.704802. [publikacja pierwotna; pełny tekst]
- Ertz D., Pinault P., Diederich P. (2025). Molecular and morphological analyses reveal a new species of Laetisaria (Corticiaceae, Corticiales) from France, lichenicolous on Physcia. The Lichenologist 57(5), 206–211. DOI: 10.1017/S0024282925101102. [publikacja pierwotna; abstrakt]
- Association Française de Lichénologie: karta i fotografie Illosporiopsis christiansenii. https://www.afl-lichenologie.fr/Photos_AFL/Photos_AFL_I/Illosporiopsis_christiansenii.htm. [karta gatunku ze zdjęciami]
- Association Française de Lichénologie: karta i fotografie Marchandiomyces corallinus. https://afl-lichenologie.fr/Photos_AFL/Photos_AFL_M/Marchandiomyces_corallinus.htm. [karta gatunku ze zdjęciami]
- Association Française de Lichénologie: karta i fotografie Erythricium aurantiacum. https://afl-lichenologie.fr/Photos_AFL/Photos_AFL_E/Texte_E/Erythricium_aurantiacum.htm. [karta gatunku ze zdjęciami]
- British Lichen Society: karta gatunkowa Laetisaria lichenicola (PDF). https://britishlichensociety.org.uk/sites/default/files/Laetisaria%20lichenicola.pdf. [opis gatunku]
- Irish Lichens: karta Laetisaria lichenicola. https://www.irishlichens.ie/pages-lichen/l-587.html. [karta gatunku ze zdjęciami]
- Species Fungorum / Kew: rekord Laetisaria macrospora Pinault, Ertz & Diederich (nazwa przyjęta). species.data.kew.org/species/858766. [baza taksonomiczna]
- Species Fungorum / Kew: rekord Laetisaria buckii (Diederich & Lawrey) Diederich, Lawrey & Ghobad-Nejhad. species.data.kew.org/species/828094. [baza taksonomiczna]
- Diederich P., Zimmermann E., Sikaroodi M., Ghobad-Nejhad M., Lawrey J.D. (2018). A first lichenicolous Corticium species (Corticiaceae, Corticiales), described from Thamnolia in Switzerland. Bulletin de la Société des naturalistes luxembourgeois 120, 49–56. [publikacja pierwotna; opis gatunku]
- Flora of New Zealand online: Illosporium carneum. https://floraseries.landcareresearch.co.nz/taxa/9a78337a-47a3-4f07-9aca-1d9aba948055. [flora; karta gatunku]
- Kossowska M., Szczepańska K. (2013). New records of lichenicolous fungi from SW Poland. Polish Botanical Journal 58(2), 735–739. DOI: 10.2478/pbj-2013-0047. [publikacja pierwotna; pełny tekst; stanowiska z serii wcześniejszych opracowań krajowych]
- Lichens maritimes: karta Paranectria (Ciliomyces) oropensis. https://www.lichensmaritimes.org/?lang=en&lichen=940&task=fiche. [karta gatunku ze zdjęciami]
- Species Fungorum: baza nazw grzybów. https://www.speciesfungorum.org/. [baza taksonomiczna]
- Darmostuk V., Sira O., Kukwa M. i in. (2026). Materiały do rozmieszczenia porostów i grzybów naporostowych Polski, 6. Wiadomości Botaniczne 70. DOI: 10.5586/wb/219834. [publikacja florystyczna; wykaz stanowisk z siatką ATPOL]
- Grzyby.pl: karta Erythricium aurantiacum (różówka) z rejestrem GRej. https://www.grzyby.pl/gatunki/Erythricium_aurantiacum.htm. [rejestr obserwacji; wpis z okazem]
- British Lichen Society: katalog grzybów naporostowych. https://britishlichensociety.org.uk/identification/lichenicolous-fungi/species. [katalog gatunków]
- NatureSpot: karta Illosporiopsis christiansenii. https://www.naturespot.org/species/illosporiopsis-christiansenii. [karta gatunku ze zdjęciami]
- NatureSpot: karta Marchandiomyces corallinus. https://www.naturespot.org/species/marchandiomyces-corallinus. [karta gatunku ze zdjęciami]
- NatureSpot: karta Erythricium aurantiacum. https://www.naturespot.org/species/erythricium-aurantiacum. [karta gatunku ze zdjęciami]

